zondag 2 februari 2020

nieuw fusee, eindelijk remmen stellen en weer een bladveer aanpassing

Het weer is veel te slecht om te rijden en ik benut de tijd om me in te lezen in alle bevrijdingsfeesten die er in 2020 aan zitten te komen. Ik wil graag weer met Chris en zijn vrienden mee maar op de datums van het evenement in Drenthe waar zij aan mee doen moet ik werken. Ik schrijf me in voor een Oranje tocht op 4 april in Appelscha en de bevrijdingsfeesten op Landgoed De Klinze. Het leuke van dat laatste is dat we dan in optocht door Leeuwarden komen en dat is tijdens de gehele restauratie altijd al een doel geweest.
Maar dat betekent wel dat ik verder moet met de waslijst aan klussen die John me gegeven heeft en dat dus de voortrein weer uit elkaar moet. Maar om er in te komen na de feestdagen begin ik met een iets eenvoudiger klus: verbetering van de achtervering.
Een hele tijd geleden heb ik van Jos 2 losse veerbladen gekregen. Het zijn de 2 langste bladen van een achterveerblad waarvan de ogen volledig versleten zijn en die dus niet meer voor hun hoofdfunctie te gebruiken zijn. Maar voor mijn doel wel.
Het idee is om de ogen er af te flexen en ze vervolgens onmiddellijk onder de 2 langste bladen van mijn veer te monteren zodat mijn langste bladen minder door buigen.
Daarvoor moet ik zelf een veerstrop op maat maken omdat de standaard stroppen net te kort of te lang zijn. Dat is simpel te doen met aambeeld en hamer.
Een paar uurtjes later zit de versterkte bladveer op zijn plek en ik merk dat de auto inderdaad iets minder doorhangt wanneer ik met mijn ruim 90 kilo getraind reuzel plaats neem. Die klus kan ik af vinken.
Een week later zet ik de voorzijde op bokjes en begin met de demontage van de voorwielen. Ik demonteer links en rechts omdat ik ook beide trommels moet omdraaien. Bubba heeft die ooit verkeerd gemonteerd.

Demontage van het rechter wiel, trommel, lagers en ankerplaat gaan makkelijk omdat overal nieuwe bouten en moeren zitten en omdat alles goed gesmeerd is en ook het fuseehuis is zo gedemonteerd waarbij ik er speciaal op let dat alle shimms goed bewaard blijven.
De oude behuizing met dolgedraaide schroefgaten
In het nieuwe originele fusee draai ik originele nieuwe stuts.
En ik zorg er voor dat boven en beneden weer evenveel shimms komen. Daarna meet ik met de unster of de weerstand tussen de 4 en 6 lbs is. De weerstand is 8 pound dus voeg ik shimms toe. (dit staat verkeerd in de manual maar daar heb ik al eens over geschreven) 
Het hele proces kost echter wel veel tijd vooral omdat ik vóór het meten met de unster de halve manen al heb gemonteerd. Dat hoort niet en die moeten er weer af.
Aan het einde van de avond is het wel genoeg geweest. Ik zit al de hele middag en avond in elkaar gebogen op mijn knieën. En dat merk ik de volgende dag: mijn rechter knie doet vreselijk zeer en ik kan er amper op staan. Ik moet dus rusten.
Tijdens de rust doe ik een ander grappig klusje. Als modelbouwer kruipt het bloed waar het niet gaan kan dus bouw ik in 1 avond een Willys MB schaal 1:72.
Net als bij mijn Slat zit ook hier de Jerrycan aan de zijkant.
Na een paar dagen doet mijn knie nog steeds zeer en daar baal ik van want binnenkort moeten we op wintersport. Maar ik wil ook verder met de Jeep want voor je het weet is het 4 april.
Zoveel mogelijk zittend op mijn kont maak ik het karwei af. Als laatste wissel ik de trommels.
Voor ik de wielen er op zet wil ik (eindelijk) de remmen goed afstellen. Ik heb de remschoenen heel goed bestudeerd toen het anker op de werkbank lag en ik snap nu eindelijk wat er precies gebeurt wanneer je aan de 4 stelschroeven draait. Dat gevoegd bij de instructie van John en een speciale manual moet het nu eindelijk lukken. De speciale manual noemt het Major remmen stellen als je alle 4 de stelschroeven moet afstellen en ik snap waarom want ik heb een uur werk om 1 wiel te doen.
Eerst stel je boven met een voelermaatje van 0,008" en daarna de onderste met 0.005". Het vervelende is dat je na de onderste de bovenste weer moet doen en ik ontdek dat je de borgmoeren heel zorgvuldig en voorzichtig aan moet draaien omdat de stelschroef anders verplaatst en dan zit je wiel weer vast. Omdat ik niet goed op mijn knieën kan zitten kost het nog meer moeite dan normaal. Maar goed, aan het einde van de avond is ook dat gelukt. En daarmee kan ik alle grote klussen afvinken.
Omdat ik voorlopig niet meer op mijn knieën wil zitten begin ik langzaam na te denken over de belettering en nummering van de oude dame.
Maar voordat ik dat doe moet de Jeep nog een keer goed in de verf. Ik ben namelijk absoluut niet tevreden over mijn spuitwerk. Ik heb het idee dat ik de verf teveel verdund heb want er zit altijd een beetje poeder-achtige laag op de Jeep met name op de motorkap. Daarnaast is de verf wel heeeel krasgevoelig. Als het goed weer is zet ik de auto onder de carport en neem de hele carrosserie af met wasbenzine. Daarna doe ik de hele bak met de roller. Het resultaat mag er zijn. De Jeep is nu niet meer zo heel erg mat maar meer een beetje zijdeglans en is minder krasgevoelig.
Nog een paar klussen te gaan: achterste remmen stellen en de voorwielen opnieuw uitlijnen. Ik hoop dat ik daarna eindelijk eens een tijd probleemloos kan rijden.

 
 


donderdag 9 januari 2020

Storing!

Inderdaad. Een Willys is nooit klaar.
De dag na kerst is het schitterend weer en besluit ik met de Jeep naar mijn broer te rijden om daar een fiets op te halen. 50 km heen en 50 terug. De Jeep rijdt als een zonnetje. Als ik na een bak koffie de motor start hoor ik gelijk geknetter en een licht onregelmatig lopende motor. En inderdaad, al na 1 kilometer begint de auto in te houden, te horten en te stoten. Bij ieder verkeerslicht in Leeuwarden slaat de motor af en naar mate de tocht duurt gaat de auto steeds langzamer rijden. Met het zweet op mijn hoofd en samengeknepen billen haal ik de thuishaven, de laatste 500 meter bijna stapvoets.

Ik controleer van alles: losse kabels in het motorcompartiment en onder het dashboard, bougies, stroomverdeler maar zie niks geks. Het gekke is dat de auto bij koude start een klein stukje goed rijdt maar naar mate hij warm wordt steeds slechter loopt. Tijd voor de hulptroepen.
Na telefonisch advies van John vervang ik de rotor, verdelerkap, bobine en condensator omdat het volgens hem in de elektriciteit moet zitten maar niets helpt. Na elke vervanging maak ik een proefrit die hortend en stotend verloopt. Tijdens 1 van de proefritjes slaat ie zelfs af en start pas veel later weer met heel veel moeite.

John weet het ook niet meer en stuurt me over de post een compleet nieuwe verdelerunit die ik monteer en daarna afstel met hulp van een controlelampje. Dat heb ik nog nooit gedaan maar is makkelijker dan ik dacht.
Tijdens de beurt die John mijn auto heeft gegeven heeft hij op de juiste plaatsen op de poelie streepjes gezet. Die moeten in lijn staan.
Daarna maak ik een lampje dat met 1 draad aan de inkomende plus van de verdeler gaat en met de andere draad aan de min, de voet van de verdeler. Als je dan de stroomverdeler draait tot het lampje net uitgaat staan de contactpuntjes open en is de motor goed afgesteld. Dat blijkt zoals gezegd erg makkelijk.
Helaas helpt het niet. De auto blijft storen. Enerzijds kunnen we de stroomverdeler nu uitsluiten, anderzijds weten we nog niet waar het zit. John blijft naar de bobine wijzen maar dat geloof ik niet. Weliswaar zijn de 2 Marechal bobines heel snel stuk gegaan maar 2 Bosch bobines allebei stuk?
Ik denk eerder aan de benzine toevoer en dan met name de carburateur.
Tijd dus om andere hulptroepen te vragen. Olaf woont gelukkig vlakbij en ziet mijn auto als een uitdaging.
Toch denkt hij ook als eerste aan de stroom. Bij controle van de verbranding in de cilinders met een heel mooi stukje gereedschap waarmee je in de verbrandingskamer kunt kijken, ziet hij dat de verbranding goed is. Dat betekent dat niet alleen de vonk goed is maar ook het benzine/ luchtmengsel. Hij ontdekt wel dat de benzine toevoer naar de carburateur niet denderend is. De pompfunctie van de benzinepomp valt hem tegen. Hij is de gelukkige bezitter van originele revisiesetjes en reviseert de benzinepomp. Dat is nodig ook want het membraam van mijn volgens mij nieuwe op Marktplaats aangeschafte pomp is weliswaar heel maar al aardig aangetast.
Na montage van de pomp gaan we proefrijden. Helaas. We moeten verder zoeken. Tegen beter weten in halen we de carburateur uit elkaar maar er is helemaal niks mis mee. Nu wordt het moeilijk. Erger is dat de auto steeds moeilijker start en ook daar snappen we niks van.
Aan het einde van de middag, als we al 4 uren bezig zijn, gaat Olaf weer even achter het stuur zitten en voelt en passant aan de bedrading van het contactslot. Prompt start de auto!
Na het doorverbinden van de 2 draden van het contactslot is de storing voorbij, start de auto perfect en loopt als een zonnetje.
Ik demonteer het nieuwe replica contactslot en vervang het voor mijn oude, niet bij de Jeep horende contactslot dat er op zat toen ie uit de VS kwam. Met dat slot gaan we proefrijden en de Jeep rijdt uitstekend.
Olaf heeft nog een origineel contactslot liggen dat ik voor een klein prijsje mag overnemen. Ik demonteer de schakelaar van dit model en vervang het voor de sleutelschakelaar van mijn replica slot omdat een Slat een contactsleutel heeft.
S'avonds laat, het is droog en absoluut niet koud, maak ik nog een lange proefrit in het donker. De Jeep rijdt weer perfect.
Al met al heb ik heel veel geleerd, vooral dat een enorme storing in iets heel kleins kan zitten. Maar ook een volgend euvel, een kapotte brandstofpomp hebben we voorkomen en dat is ook winst.
Als troost krijg ik van Olaf een prachtige, originele schep. Vele malen mooier en beter passend dan mijn lelijke replica schep en met een prachtig origineel patina. Nu ben ik wel heel erg blij met mijn gereedschapsset.








maandag 23 december 2019

volgende klussen: tank, stoel, bijl en schokdemperplaat

Hoop gedoe in de afgelopen weken: Sinterklaasintochten, boerenprotesten en nu weer de voorbereiding op oud en nieuw. Ik werk heel veel en kom amper aan de Jeep toe. Maar als ik voor de baas naar Wijchen moet, rijd ik op de terugweg even langs Staman om de nodige onderdeeltjes op te halen. Als ik een half uurtje in 1 van de grote loodsen van Joop aan het rondneuzen ben, ontdek ik een oude bijl, nog in de groene verf. In de afgelopen maanden heb ik foto's van dit soort dingen op mijn telefoon gezet en dat blijkt nu handig want in de half donkere loods zie ik dat het model van zowel kop als steel precies goed is. Ik mag m voor een paar tientjes mee nemen.


Maar ik ga thuis eerst verder met de tank en de stoel. Het is voor de lasser toch moeilijk om de tank helemaal aan te passen met instandhouding van originele details zoals de lasnaad op de bovenzijde. In overleg met mij past hij de tank op een andere manier aan zodat de stoel beter op de tank pas. Hij laat de voeler unit van de gasmeter in de tank verzinken. Hierdoor steekt dit onderdeel niet meer in het zitkussen in de stoel.

Het is niet origineel maar wel een uitkomst omdat mijn kussen al bijna stuk was. Maar de stoel past nog steeds niet. De linker buis van het zitgedeelte rust op de moeren van de strips waarmee de tank vast zit aan de bak. 





 Dat los ik op door de strips iets te verlengen met een paar stukjes aluminium. Met de stoel op de tank is dat onzichtbaar. 

Nu past de stoel. Eindelijk!! Maar als ik nog eens goed kijk hangt de stoel scheef.


Dat komt volgens mij vooral door het houten latje dat ik met veel moeite onder de achterzijde van de stoel heb geschoven.
Over dat latje is heel veel duscussie. Chris zegt dat dat latje daar hoort terwijl John volhoudt dat het niet hoort. Op G503 is ook veel discussie. Ik ging er eigenlijk van uit dat dit latje wel hoort maar nu er zoveel discussie is en het er voor zorgt dat mijn stoel scheef staat, haal ik het weg. Een argument dat nogal krachtig is komt van een G503 lid dat een ongerestaureerde Willys MB bezit waar dat latje NIET zit.

Ik ben inmiddels alweer 100 uur bezig met de tank en de stoel en ik schiet geen lor op. Tijd voor een leuke klus.
De bijl is van een origineel merk en heeft het goede gewicht en de inscriptie USA.
Ik besluit alleen de roestige kop opnieuw te schilderen en de steel in de originele kleur te laten. De steel is goed, rot niet en kan ongerestaureerd blijven. Met wat moeite monteer ik op de juiste plek het oog waar de steel doorheen komt.
Als alles in de roestpreventie is gezet en voorzien van 3 lagen mat1, plaats ik bijl en schep. Het staat mooi. Maar toch gek dat ik er niet van onder de indruk ben. Het is eigenlijk niks bijzonders terwijl ik aan het begin van de restauratie heel erg veel zin had in dit soort detailklussen. Kennelijk heb ik teveel klussen gedaan? Of moet ik even stoppen? 

Ik ga weer verder en plaats de originele stoel die ik op de kop getikt heb. Ik hoef hem alleen maar kaal te maken en opnieuw te spuiten. Hij is verder in nieuwstaat. Het staat en past goed en nu past ook eindelijk de canvas kap onder de stoel. Om te voorkomen dat de kap steeds nat wordt door water in de bak, dicht ik nu ook alle kleine gaatjes die ooit in de bodem zijn geboord en niet door de lasser zijn gedicht. Dat doe ik door kleine boutjes en moertjes in die gaatjes te draaien. Dat valt helemaal niet op en lijkt zo op het oog alsof het hoort.
Daarna heb ik gewoon even geen zin meer. Tot het een tijd later heerlijk rustig weer is en ik een klein klusje in Harlingen moet doen. Ik ga met de Jeep en rijden is gewoon weer leuk! Mijn gasmeter doet het maar vertoont hetzelfde gedrag als de gasmeter in de Nekaf: onder het rijden danst de naald voortdurend heen en weer. 
Ik moet nog een paar klussen waaronder het vervangen van de schokdemperplaat rechts achter. Volgens John is die plaat een zelfgemaakt ding en moet vervangen voor een origineel.

naast de plaat het nieuwe fuseehuis. De grootste klus deze winter.

Ik wil de vering en as zoveel mogelijk in model houden dus voor ik het wiel demonteer plaats ik overal steunen.
Daarna is het wisselen van de plaat een fluitje van een cent. Het enige dat een probleem kan geven is het rubber van de schokdemper maar daar gebruik ik mijn zelfgemaakte stukje gereedschap weer voor. (uitgevonden door John overigens) Met dat koperen dingetje is het aandrukken van het rubber en het plaatsen van de splitpen in 1 minuut gedaan.
met de lijmtang het rubber indrukken
en door de uitsparing de splitpen drukken.
Daarna monteer ik het wiel weer. Eigenlijk wil ik, nu het wiel er af is, de rem afstellen maar ik snap gewoonweg niet hoe dat moet. Dat ga ik nog wel eens samen met iemand doen. Ik heb nu geen zin meer. Eerst kerst vieren!!!








woensdag 20 november 2019

KTR keuring en de eerste klussen

5 weekenden muren slopen, witten, schilderen en behangen maar dan heb je ook wat. De bovenverdieping is als nieuw en belangrijker......mijn lief laat me nu met rust :-) waardoor ik weer met de Jeep bezig kan.
Ik begin rustig met een paar kleine klusjes.
Met het trekken van een extra massadraad krijg ik eindelijk de gasmeter aan de praat.


Omdat de bestuurdersstoel er uit is vervang ik ook gelijk de oliedrukmeter voor een nieuwe. Van de oude is de meterplaat met cijfers losgeraakt omdat ik hem te strak had aangedraaid. En liggend onder het dashboard vervang ik de clignoteur regelaar voor een betere met een zwaardere weerstand. Eigenlijk is het dashboard eindelijk klaar ware het niet dat de speedo, een speciale Slat grill replica van Joes Motorpool, stuk is en Staman vooralsnog geen vervanging kan regelen. Maar ik rijd de komende tijd toch niet dus is dat voorlopig niet erg.

De stoel is er uit en daarom start ik met de volgende klus: de stoel zit niet goed in de auto gemonteerd. Hij hoort met een bout aan het achterspatbord vast te zitten. Bij mij scheelt dat bijna 5 centimeter en daardoor zit ik nogal klem tegen het stuur. Ik kan de stoel echter pas verplaatsen als ik de tank laat zakken. Die raakt namelijk de bodem niet. Het scheelt bijna 3 centimeter en dat is veel. Daardoor steekt de messing meet unit van de gasmeter boven de stoelzitting uit waardoor tzt een gat in de bekleding gaat ontstaan. Kortom, belangrijk om te verbeteren.
Ik zie dat de tank klem zit op 1 punt en met een moker tik ik heel voorzichtig de soldeerrand van de tank naar binnen.

Dat helpt want de tank zakt nu 15mm en dat is genoeg om de stoel er goed in te krijgen. Hij zit nu met een bout aan het spatbord vast waardoor ik veel beter in de auto pas. Die 5 centimeter scheelt echt.


Omdat ik goed bij de pedalen kan besluit ik om rubbers rond koppelingspedaal en rempedaal te maken. Datzelfde doe ik ook rond de stuurstang. Die setjes zijn echter nergens te krijgen in rubber zoals het bij een Slat hoort maar enkel in vilt zoals men later in de oorlog gebruikte. Ik maak ze dus zelf van restjes rubber en een oude binnenband.

Als het klaar is staat het best goed. Niemand ziet dat ik het zelf gemaakt heb.



Omdat ik toch lekker bezig ben knip ik ook gelijk een rubber voor onder de afdekplaat van de versnellingsbak. Ik hoop dat daarmee een deel van de resonanties uit de auto over is.


Volgende kleine klus zijn de vleugelmoeren van de koplampen. Dat zijn ingewikkelde haakjes die zeer slim ontworpen zijn. Ze zitten zo in elkaar dat de onderdelen nooit uit elkaar zullen vallen.

Helaas ontdek ik pas na het vernielen van de eerste dat zelfs de vleugelmoer zelf er niet helemaal af kan. Het schroefdraad is aan de bovenzijde dicht gesoldeerd. Dat zie ik pas als ik met een tang de vleugelmoer van nummer 1 kapot heb gedraaid. Waarom zit er geen gebruiksaanwijzing bij?
Maar de tweede zit wel mooi.


Dan, op zekere dag, weer een mijlpaal. Ik heb Chris Kochheim, die me al 3 jaar adviseert en die sinds kort KTR keurmeester is, omgekocht met een Fries suikerbrood en Beerenburg waardoor ik huisbezoek krijg. Met de laptop op de werkbank keurt hij de auto op 125 punten waarvan de eerste cruciaal zijn. Maar ik was er helemaal niet bang voor: motor, chassis, carrosserie en aandrijving zijn allemaal hartstikke origineel dus slaag ik met glans.

De avond eindigt echter in mineur. Het was me al opgevallen dat de garage naar benzine bleef stinken nadat ik de tank leeg had laten lopen met een slang. Als Chris en ik eens goed in de auto kijken ontdekken we dat het onder de tank in de bak nat is. De tank is lek op de plek waar ik met een moker heb getikt. Ik kan wel janken.



De volgende dag bel ik de lasser met de vraag of hij hem kan repareren. Hij stelt me gerust. Het is voor hem een klein klusje. Maar nu de tank er toch uit moet bespreek ik gelijk met hem de mogelijkheid om hem beter passend te maken. Ook dat is geen probleem en eigenlijk wist ik dat ook wel omdat hij ooit van roestvrij staal een compleet nieuwe tank voor de Nekaf heeft gemaakt.
De dag erna haal ik de tank er uit en ontdek dat het eigenlijk helemaal niet erg is dat ik de tank er uit gehaald heb. Niet alleen kan ik nu de bijlhouder op de juiste manier monteren omdat ik er nu eindelijk aan de binnenkant bij kan.......



 maar ik ontdek ook dat mijn tankbak al aan het roesten is. Daar schrik ik van want hij zit er nog maar 1 seizoen in en ik heb amper regen gehad.


Ik verwijder de roest, breng een laag Rust O Leum aan en als dat droog is schilder ik de bak niet groen maar ik SOP hem groen. Dat moet echt wel 3 dagen drogen. Geeft niks, alles is beter dan roest.
Dus een tip voor restaurateurs: Monteer de bijlhouder als de tank er nog niet in zit en zet de bak en alles waar je niet meer bij kunt heel erg dik in de verf want het roest al op de folder.

Komend weekend breng ik de tank naar de lasser. Daarna begin ik met de volgende klussen.
 



maandag 14 oktober 2019

Een "to do list"voor de winter

Ruim 2 weken na OMG2019 belt John met de mededeling dat hij een aantal lange proefritten gemaakt heeft met de Jeep en dat ik haar kan komen halen. Hij heeft er vertrouwen in.We maken een afspraak voor vrijdag maar het weer is overal voor de zoveelste keer zo slecht (wie nu nog praat over droogte sla ik op zijn.....) dat ik het uitstel naar zondag want dan is de verwachting goed.
Op zondag rijd ik samen met mijn lief in druilerig (zucht) weer naar Brabant waar ze mij voor de deur van Johnnies garage afzet.
John weet van geen stoppen want hij staat er op dat we het toespoor van de auto nog even professioneel afstellen. Daarna start hij de motor die loopt als een naaimachientje. Ze is afgesteld met de stroboscooplamp en het toerental is met de meter er bij op 600 toeren afgesteld. Ze heeft nog nooit zo mooi gelopen. En tussendoor heeft John de bumper gerepareerd en zelfs voorzien van origineel eikenhout.


We maken een rondje om de auto en onder de motorkap terwijl John me ondertussen een "to do" lijst voor de wintermaanden laat noteren met klussen die variëren van piepkleine handige dingetjes zoals het op juiste wijze monteren van de motorkap beugels tot grote klussen als vervanging van een fuseehuis.
Over de beugeltjes: die hebben niet voor niets een zodanig vorm dat ze na het openen van de kap opzij vallen. En inderdaad, als ik mijn kap open vallen ze altijd richting motor wat niet handig is als de kap gesloten wordt. Wist ik veel.

nu op de juiste wijze gemonteerd
   Maar goed, de To Do list is bepaald niet kort. De komende winter ga ik:


  • 1 schokdemperplaat vervangen omdat ie slecht gerepareerd is.
  • linker koplamp opnieuw vastzetten.
  • nieuwe rubbers aan een aantal schokdempers monteren.
  • het fuseehuis RV vervangen.
  • de voorste remtrommels omwisselen zodat de wielbouten de juiste kant op draaien.
  • remmen opnieuw afstellen.
  • handrem afstellen.
  • uitlaat beter vast zetten. (zit los en lekt)
  • 1 van de asjes van het koppelingspedaal vervangen.
  • de brandstofleiding bij het rechter spatbord opnieuw vast zetten.
  • de bestuurdersstoel verplaatsen. (was ik door Chris al op gewezen)
  • de bijrijdersstoel verhogen of vervangen voor het juiste exemplaar.,
  • na het vervangen van het fuseehuis weer het toespoor doen. 
  • nieuwe snelheidsmeter monteren.
  • eindelijk de gasmeter aan de praat krijgen (moet in de sensor zitten)
  • de oliemeter vervangen. 
Als we om 11.00 uur samen een proefrit maken met John achter het stuur, schopt ie naar eigen zeggen de Jeep even "flink onder de kloten" en inderdaad, we gaan als een raket. Ik zit daarbij voor het eerst op de bijrijdersplaats en begrijp nu waarom mijn lief mij al een paar keer gevraagd heeft om zij-straps te monteren zodat ze zich een beetje vast kan houden.

En dan, om 12.00 uur, terwijl de zon doorbreekt en het inderdaad stralend weer wordt, vertrek ik naar het noorden. Ik heb mijn Garmin mee, ingesteld op "vermijd snelwegen" en "neem kortste route" zodat ik kruip-door-sluip-door naar Friesland rijd. 
Maar eerst rijd ik naar Zaltbommel om een schep te halen die ik voor heel weinig op Marktplaats heb gekocht.
begin van de restauratie
Vanaf John naar Zaltbommel is 27 kilometer maar binnendoor doe ik er langer dan een uur over, ook omdat ik bij Lith gelijk de veerpont op gestuurd word. Maar ik geniet met volle teugen. 


Mijn Garmin geeft aan dat ik bijna 80km per uur rijd als ik even het pedaal in trap en zo hard heeft mijn Jeepje volgens mij nog niet gereden maar omdat ik kriskras door Nederland rijd doe ik er de hele middag over. 
Van Zaltbommel rijd ik naar Beneden Leeuwen en ga daar de brug over, vervolgens door het Land van Maas en Waal en de Betuwe naar de volgende veerpont en daarna bij Rhenen de Veluwe op. 
Het is (in Oktober!!!) 26 graden en ik zie overal mensen in T-shirt wandelen en fietsen. Ik kan het niet beter treffen. 
Van Rhenen rijd ik via Otterlo en Vaassen naar Zwolle en daarna door naar Giethoorn. De Jeep geeft onderweg geen krimp en rijdt voortreffelijk. Ook als ik voor het eerst Shell V power tank omdat daar maar 5% ethanol in zit. Bij Giethoorn trek ik uiteindelijk mijn jas aan omdat de lucht begint te betrekken en als ik bijna thuis ben (nog 10 kilometer van de ruim 300) begint het een beetje te spetteren. Om 18.30 uur rijd ik de oude dame uiteindelijk probleemloos de garage in. 
Het was een geweldige proefrit met een probleemloos draaiende motor. Prioriteit is echter wel de uitlaat want die maakt wel heel veel herrie om nog maar te zwijgen van de vele bijgeluidjes en resonanties overal uit de carrosserie. 
De volgende dag doe ik een paar hele kleine klusjes in de wetenschap dat ik de komende winter best veel te doen heb. Maar eerst kom ik eindelijk mijn lief eens tegemoet: de komende weken ga ik de bovenverdieping van het huis verbouwen. Ook leuk (mmmm)  

woensdag 2 oktober 2019

OMG2019. Feest en pech.

Maandag voorafgaand aan OMG breng ik de Jeep naar John om de vrijdag daarna samen met hem de stuurinrichting in orde te maken en hem nog een keer na te kijken. Per slot van rekening hebben we een zeer actief weekend voor de boeg en dan moet de oude dame betrouwbaar zijn.
In de loop van de week kan John het niet laten om al even hier en daar zijn licht te laten schijnen en ik word niet vrolijk van zijn bevindingen: Het rechter fuseehuis zit lang niet voldoende vast en dat is levensgevaarlijk. Met kunst en vliegwerk zet hij het huis weer vast maar komende winter wordt het vervangen voor een nieuwe een belangrijke klus.

Donderdag rijd ik met de camper, mijn lief en de hond naar de camping die perfect vlak naast het basecamp ligt. Ik ben op de camping bepaald niet de enige die vanwege OMG komt. Verderop staan 4 grote tenten vol internationale re-enactors en om me heen staan een Staff car, 2 Dodges WC en een aantal Jeeps.
Vrijdagochtend vroeg rijd ik met de camper naar John en sleutel met hem het grootste deel van de dag aan de Jeep. John is (terecht) kritisch. De kleppen staan bepaald niet goed afgesteld en er zit 1 klepveer op de kop. De grootste olielekkage komt uit het kleppendeksel en uit een (nieuwe) olieleiding. De bouten van de bladveren zijn (weer) los gegaan. Die heb ik kennelijk lang niet strak genoeg aangedraaid. Onder de auto mist een kabel met een moeilijke naam die ervoor moet zorgen dat het blok niet verschuift (?) en de vrije slag in het stuur is om te huilen. Ook ontdekt hij dat een paar rubbers van de schokdempers nu al stuk zijn. Ik moet bekennen dat ik die vernield heb bij de installatie omdat ik de splitpen er niet doorheen kreeg. Daar is dus speciaal gereedschap voor. Wist ik veel. Weer een klus voor de winter.
Om 16.00u zijn we tenslotte klaar en kan ik eindelijk met mijn (nu perfect sturende) Slatje naar de camping en daarna voor de allereerste keer naar basecamp waar Chris en zijn KTR maten al zijn. S'avonds staan de beide Slatjes, die van Chris 10 dagen ouder dan die van mij, gezusterlijk naast elkaar.


 De volgende dag maken we met 3 Jeeps een lange rit in de omgeving waarbij mijn Jeep ook voor de allereerste keer het terrein in gaat en ik de 4x4 moet gebruiken. Dat had ik tot dan toe niet gedurfd uit angst dat ik met versnellingsbakproblemen in Arnhem zou stranden maar John heeft de bak gecontroleerd en goed bevonden. En inderdaad, de tussenbak doet het feilloos. En dat niet alleen, ook de motor loopt als een zonnetje.



S'avonds ga ik even terug naar de camping en krijg van de campingbaas het verzoek om een ritje te maken met 2 jonge knapen op de camping die speciaal voor OMG zijn gekomen. Zij durven het echter niet te vragen. Uiteraard wil ik dat en even later rijden we met ons drieën naar basecamp waar ik de jongens een rondleiding geef. Als ik ze weer terug breng naar de camping zitten ze helemaal te glimmen en de reactie van 1 spreekt boekdelen: "meneer, ik vind dit zo mooi, ik zit helemaal te trillen". Daar doe je het toch voor?
Maar onderweg terug naar basecamp begint de motor van de Jeep te storen. Hij houdt in. Daar word ik doodziek van want morgen is de grote dag. Het is al in de avond en ik wil John niet meer storen. (dat bepaal ik zelf wel zegt hij als ik het hem later vertel) maar gelukkig zijn er voldoende monteurs op de camping om me te helpen. Binnen een half uur hebben we de condensator weer vervangen omdat die een beetje los zat en daarna loopt de dame weer uitstekend. Om 20.00u is het dan eindelijk tijd voor BBQ


Dan zondag, de grote dag. Wat een ongelofelijk feest! Om 07.00u stellen we ons in rijen op en vertrekken vanaf basecamp voor de feestelijke tocht. En wat voor tocht! Vanaf 07.00uur staan de mensen rijen dik langs de weg.
De eerste 10 kilometer schieten we nog redelijk op maar daarna is het de rest van de dag file rijden door een menigte mensen. 


De eerste uren gaat het prima maar tegen het einde van de ochtend, als we meer stilstaan dan rijden, begint de motor te stotteren en slaat plotseling af. Nog voordat ik kan vloeken en uit de auto stappen roepen de vrienden van Chris al dat ze me gaan slepen en 1 minuut later word ik door een Ford GPW voortgetrokken. Ik baal want zo had ik me OMG niet voorgesteld.
Gelukkig is het een half uur later pauze en staan we langdurig stil voor de lunch. Tijd voor de monteurs om de kap te openen.


Het euvel is binnen 5 minuten gevonden. Een los getrilde schroef uit het junctionblok in het schutboard waardoor de plus draad naar de bobine stoort. Als ik daarna de motor start loopt de auto weer uitstekend en kunnen we weer verder. Nou ja, verder, we staan meer stil dan dat we rijden maar het geeft niks, het is feest, smoordruk en 26 graden. Wat kan een mens nog meer wensen?

Ja! ik koop ook een soort van origineel uniform volgend jaar. 

De auto houdt het goed al zit ik soms met samengeknepen billen want tegen het einde van de route begint de motor weer regelmatig te sputteren. De hond trekt zich echter nergens iets van aan. (al heeft ie het wel warm)


Als we Nijmegen binnen rijden zie ik langs de weg meerder uitgevallen auto's met de motorkap open. Een dame vertelt me dat ze minstens 6 auto's heeft gezien die gesleept werden. Mijn dame heeft het dus goed gedaan. (al is mijn bumper wel zwaar beschadigd. Slepen zonder houtblok in de bumper is geen goed idee. Weer een winterklus)
In Nijmegen showen we de auto's nog even aan het publiek om daarna 40km terug te rijden naar basecamp.

Dat is voor veel auto's helaas een brug te ver. We staan 2 uren in de file met dagjesmensen en nu zie ik de ene na de andere auto met pech uitvallen. Mijn Jeep loopt ook al lang niet meer lekker. Het is alsof er steeds een cilinder overgeslagen wordt. Maar ik haal de camping na een prachtige dag.
Nu de terugreis nog.

S'nachts gaat het keihard regenen en staat mijn Jeep onbeschermd naast de camper. Ik heb nog geen goede hoes. De volgende dag besluit ik om 07.30u toch een andere bobine te monteren omdat het euvel lijkt op wat ik eerder had. Het helpt echter niets. Met pijn en moeite rijd ik terug naar basecamp waar Chris en zijn vrienden nog staan. Die constateren geen vonk bij cilinder 3 en raden aan om in ieder geval de bougie te vervangen. Gelukkig heeft 1 van hen nog een reserve bougie en na wisseling doet de motor het zo goed dat ik afscheid neem van mijn lief die met de camper terug gaat naar Friesland.
Ik ben helaas de camping nog niet af of de motor stottert alweer. Ik kijk weer alles na en druk de kabels goed aan waarna de motor het weer goed doet. En zo rijd ik met behulp van Google maps, Vermijd snelwegen!!!! richting noorden.
Na 5km word ik echter de verkeerde kant op gestuurd en voor ik het weet zit ik toch op de snelweg. En dat niet alleen, ook nog de verkeerde kant op. De auto doet het goed maar ik besluit toch maar weer de snelweg af te gaan. Ik ben echter niks opgeschoten en sta weer in Veghel. Daar begint de motor weer te stotteren en richting de stad waar John woont (achteraf een geluk bij een ongeluk) slaat de motor 3x af. Zo kan ik niet verder en ik bel John die mij de opdracht geeft de auto bij hem voor de deur te zetten. Dat doe ik en bel daarna met mijn lief die inmiddels al in Emmeloord is. Zij keert het schip en haalt me op. Eigenlijk een grote domper na een mooi weekend. Maar een weekend dat ik voor geen goud had willen missen. (en dank aan alle vrijwilligers!!)

We zijn nu ruim een week verder en John is al 2 avonden bezig geweest de storing op te sporen. Ik houd af en toe contact met hem. Hij heeft alle elektrische delen getest en vervangen en pas na een paar dagen het vermoedelijke euvel ontdekt. Op de een of andere manier is mijn stroomverdeler niet origineel MB want de revisie contactpuntjes passen er niet in. Maar waarschijnlijk zit het nog dieper in de verdeler en daarom heeft hij de complete verdeler gereviseerd. Bij het laatste app contact vertelde John dat de motor weer feilloos liep. Ik heb hem echter gevaagd om een zeer lange testrit te maken. Eerder wil ik de auto niet terug.
Wordt vervolgd.